Anielskie piekło...

Niepamięć… tak to ostatnio mi często doskwiera… zapomniałem gdzie położyłem jakąś rzecz, ile ktoś ma lat… baaa zapominam czasami jeść… albo nie pamiętam poranków dni zaprzeszłych… heh w tych wszystkich sprawach moja skleroza jest dość widoczna… mocno widoczna … co jednak z tamtymi wydarzeniami? Co jest nie tak w mojej pamięci..bądź niepamięci … że nie umiem wymazać Ciebie …nie zapominam jak smakują Twoje usta… nie umiem pozbyć się Twojego zapachu ,który zapisał się gdzieś …w moich zmysłach… wszystkie ‘’Nasze” momenty do samej krwi (dosłowność tego stwierdzenia aż mrozi mi wnętrzności) są niestartym śladem..’’Twojego bycia we mnie’’… byłeś przecież tak krótko w odniesieniu do całej wieczności..(która wbrew mojemu chceniu zapowiada się dość sporym kawałkiem czasu… )wszystko co mogłem usunąłem ze świata materialnego… wszystko co przypominało mi choćby o jednej chwili z Tobą… (pomijam fakt ,że nie wszystkie były spełniającymi się marzeniami).. technicznie jestem poskładany… nic mnie nie ruszy..(?) … dziś dochodzę jednak do pewnych wniosków( nie są one zbyt odkrywcze..jednak człowiek cieszy się z takich banałów … czuję się jak wtedy gdy pierwszy raz odkrył ze w pączku jest marmolada…).. otóż… gdyby nie Ty i te wszystkie ciężkie dni i noce spędzone w Twoim dziwacznym i okrutnym świecie.. dziś byłbym zupełnie inny… nie potrafiłbym udawać ,że jest ok… nie umiałbym tak dobrze grać zadowolonego człowieka… nie umiałbym tak perfidnie kłamać w oczy ludziom (ważnym) ,że zapomniałem… albo ,że wcale Cię nie było… że byłeś czystym nieistnieniem (cokolwiek chcę przez to powiedzieć)..dzięki Tobie stałem się nieufnym i lękającym się człowiekiem… tak – utarłeś mi nosa „wtedy”… zmieniłeś na człowieka, który zaczął „myśleć” o tym jak mało znaczy…(może to Ty jesteś głównym autorem moich filozoficznych zainteresowań?...)… w oczach ludzi z biegiem czasu odnalazłem lustro… w którym mogłem „rozwijać” i szlifować swój cały warsztat fałszu o niepamięci… tak, robiłem to świadomie.. obserwując ich reakcję na moją nieprawdziwą postawę.. im bliższy mi człowiek tym trudniej było mi udawać.. poprzeczka była dosyć wysoka… ale podobno praktyka czyni mistrza..początki były trudne bowiem nie oderwałem się zupełnie od prawdziwego siebie… no właśnie..prawdziwego… kiedy właściwie teraz ja jestem prawdziwy? Chyba jak kładę się spać… i nikt mnie nie widzi… chociaż z drugiej strony zawsze jestem prawdziwy bo prawdziwe JA to właśnie chowanie Ciebie do szuflady z (fałszywym) napisem ”zapomniałem”… gdzie najczęściej używaną opcją jest „ uśmiechaj się”… wyrabiam się… staję się człowiekiem pasującym do XXI wieku..nazywanego wiekiem kłamstwa… z zewnątrz przecież wszystko jest dobrze …a środka nikt nigdy nie pozna… nawet Ty (kimkolwiek jesteś) czytając tą notkę (jakże marną) nie do końca wiesz o czym mówię i nie wiesz kim naprawdę jestem…

Anielskie piekło...

()()()

:*

.

Komentarz bez tytułu

Komentarz bez tytułu

Cwaniastwo

O mnie

Linki

Ostatnie wpisy

Przyjaciele